تهران - حیات«محمدعلی حدادی» یکی از آزادگان دوران دفاع مقدس است که اوایل جنگ تحمیلی اسلحه اسیر شد و در اردوگاه‌های موصل،تکریت و عنبر دوره اسارت خود را گذراند. او در اردوگاه کلاس‌ها ترتیل و تفسیر قرآن برگزار کرد.وی می‌گوید:در اردوگاه‌ها اسرای ایرانی کلاس‌های مخفیانه قرآن برگزار می‌کردیم تا نگهبانان عراقی متوجه نشوند. برای همین یکی از اسرا را به عنوان مراقب انتخاب می‌کردیم تا نگهبانی بدهد.یکی از نکات سودمند و ارزشی این کلاس‌ها این بود که هر اسیر بعد از حضور پیوسته می‌توانست بعد از مدتی به عنوان مربی دیگر اسرا را آموزش دهد.همین مساله موجب شده بود که وقتی در آسایشگاه‌ها یا اردوگاه‌ها جابه‌جایی صورت می‌گرفت و اسیری به یک اردوگاه دیگر منتقل می‌شد، بتواند به عنوان مربی به آموزش دیگر اسرا بپردازد و در نهایت زنجیره قرآنی دراردوگاه‌ها نیز گسترش یابد.یکی از روزهای زمستان در اردوگاه «تکریت» که مشغول برگزاری این کلاس بودیم ناگهان، نگهبان عراقی‌ داخل آسایشگاه شد. من مشغول تدریس بودم. دستور داد کسی از جایش تکان نخورد و هرکسی همان جایی که بوده بنشیند. اما کسی به او توجه نکرد و بیشتر بچه‌ها متفرق شدند. او که به اوضاع داخل آسایشگاه مشکوک شده بود به من گفت: «محمد بلند شو.» پرسیدم: «برای چه بلند شوم؟» گفت: «بعدا می‌گویم.» بعد من را همراه خودش به بیرون برد.در محوطه اردوگاه حوضچه‌ای داشتیم که محل ذخیره آب بود. به من دستور داد که به داخل آن بروم. اما من امتناع کردم و گفتم:نمی‌روم. هرچقدر اصرار کرد نرفتم. سپس به سراغ دیگر اسرا رفت. نزدیک به سه نفر را به اجبار وارد حوض کردند. چند دقیقه‌ای در آن جا نگه‌شان داشتند سپس آن‌ها را داخل «گل» شل بردند و گفتند: «بغلتید».در آخر هم با کابل و لگد به جان این سه اسیر افتادند.پس از این ماجرا دوباره به من گفت که داخل حوض شوم. اما من همچنان قبول نمی‌کردم. در آخر تهدید کرد که آخرین بارتان باشد کلاس قرآن برگزار می‌کنید. من هم در جوابش با لحنی تهدیدآمیز به او گفتم: «اگر من را داخل حوض بیندازید هر مشکل و اغتشاشی به وجود آمد مسئولیت‌اش با خودتان است. با همه‌ این‌ سختی‌ها، اسرا از کلاس‌های آموزشی بخصوص کلاس قرآن استقبال می‌کردند چون مقاومت آنها را در مقابل مشکلات تقویت می‌کرد.زمانی که داخل خاک ایران شدیم مردم و آزادگان شور اشتیاق وصف‌ناپذیری داشتند .